In de decembermaand ontving ik van onze burgermoeder een prachtig cadeau. De Dongense machthebber verleende mij een gunst door mij, bij gratie Gods, journalistieke onafhankelijkheid te schenken. Als een echte liberale voorvechtster van het vrije woord heeft Starmans vóór mij en bíj mij de beklemmende ketenen gebroken. De VVD’er heeft mij daarmee uit de ‘grot der monddoodheid’ gehaald. Het duurde twee maanden voordat mijn ogen aan het licht gewend waren maar nu kan ik eindelijk zien! Voor het eerst in mijn leven zie ik de wereld zoals het daadwerkelijk aan mij verschijnt. Waar ik eerst terughoudend, omfloerst en bevreesd schreef, voel ik sindsdien geen intrinsieke remmingen meer. Nu durf ik eindelijk mijn eigen mening en mijn waarheidsvisie te ventileren. Hiervoor ben ik Marina zeer erkentelijk. Ik wil haar daarom bedanken voor dit prachtige geschenk. Ik neem haar gift met beide handen aan. Ik zal het voorzichtig uitpakken. Ik zal het hartstochtelijk koesteren. Ik zal het beschermen met mijn leven door voort te gaan met schrijven. Ik zal haar niet teleurstellen. Want het puntje van mijn pen, is het scherpste wapen dat ik ken. Dit burgemeestergeschenk is echter te groot en te zwaarbeladen om bij het Weekblad Dongen te vervullen. Daarom is dit mijn allerlaatste pennenvrucht voor dit huis-aan-huisblad. Ik benut de geschonken gelegenheid door een eigen online platform te starten.
Noodgedwongen
Twee jaar geleden kreeg ik van het Weekblad Dongen de mogelijkheid en vrijheid om de lokale politiek te volgen en daarvan verslag te leggen. Doel was om de lege publieke tribune van de raadszaal naar de talrijke Dongense keukentafels te brengen. Welke beeldbepalende beslissingen maken zij daar vóór ons en ván ons geld? In eerste instantie waren mijn artikelen slechts weergaven van bezochte raadsvergaderingen, vertalingen van goed-nieuws-persberichten en geregisseerde persgesprekken met het college van B&W. Na enkele weken begon bij mij de verbazing en verwondering de overhand te krijgen. Meerdermalen schrok ik van de slechte keuzes van het college, de totale afwezigheid van een dualistische houding bij coalitiepartijen VPD, VVD en PvdA en de belabberde communicatie vanuit het gemeentehuis richting haar burgers.

Noodgedwongen ontstond daarom mijn column “Politiek Commentaar”. Ik streefde er met mijn analyses naar de lokale politiek toegankelijk, begrijpelijk en inzichtelijk te maken voor de burgers van de gemeente Dongen. Op deze manier konden zij zelf participeren, hun eigen mening vormen en weloverwogen politieke beslissingen nemen. Zo zorgde ik er hopelijk voor dat het gemeentebestuur en volksvertegenwoordiging niet ongehinderd konden doen wat ze graag ongezien zouden willen doen.


Waarheid
TUF, VVD-wachtgeldwethouder Vullings, bouwfouten bij IKC Dongen-Vaart en De Cammeleur, energietransitie, broederhuis Glorieux, 380 kV-hogespanningstracé, afvalinzameling en de PvdAbanencarrousel. Ik ben Starmans en haar zes wethouders zeer dankbaar voor het kosteloos aandragen van deze overvloedige inspiratiebronnen. Helaas was deze dankbaarheid vanuit hun kant niet evenredig wederkerig. Echter, de waarheid behoort niet toe aan onze lokale machthebbers maar is onlosmakelijk verbonden met vrijheid. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van pers zijn daarom essentieel en onmisbaar in een open, transparante, democratische samenleving. Deze twee grondrechten geeft een lokale columnist normaliter de vrijheid en bescherming om zonder blad voor de mond te schrijven zonder intimidatie, chantage, censuur of willekeur van de lokale machthebbers.


Weerwoord
Mijn commentaar heeft nooit als doel gehad om onze lokale machthebbers te paaien dan wel te schofferen. Nee, mijn vrijetijdsbesteding was bedoeld om de publieke ambtsdragers scherp te houden door weerwoord te geven. Deze vaardigheid ontbreekt ten enenmale bij volksvertegenwoordigers zoals Kunst, Brooijmans en Montens. Iedere macht bestaat bij de gratie van een tegenmacht. Met deze driehoeksverhouding (gemeentebestuur, gemeenteraad en media) probeerden we, ieder met zijn eigen taak, ons gezamenlijke doel te bereiken: Dongen leefbaar houden. Nu ik twee jaar de plaatselijke politiek heb gevolgd, ben ik er van overtuigd dat er continue aandacht voor de beslissingen vanuit het gemeentehuis vereist is. In een goedwerkende democratie wordt namelijk niemand geboren omdat altijd te regeren, en niemand om altijd te gehoorzamen. Daarom ga ik geheel autonoom door met schrijven. Ik zal mijn, door de burgemeester geschonken, narrenvrijheid volledig gaan benutten. Ik bedank daarom de burgemeester, de politici, mijn collega’s maar vooral de trouwe Weekbladlezer. Het gaat u allen goed, we spreken elkaar snel!

Tjietse Broeders

UW REACTIE WORDT PAS LATER ZICHTBAAR